Wewnętrzny głos, który zawsze chce więcej
Czasem w dzieciństwie pojawia się przy nas głos cichy, niemal niezauważalny, a jednak bardzo obecny. Często ma twarz rodzica. Patrzy uważnie, śledzi każdy krok, prowadzi w stronę jakiegoś „więcej”, jakiegoś „lepiej”, jakiegoś „bardziej”.
Z czasem ten głos przestaje być obok. Przenika do środka i zaczyna żyć w nas jako strażnik naszych działań, wyborów i osiągnięć. Towarzyszy sukcesom, dotyka miejsc, w których coś się udaje, i od razu kieruje uwagę dalej — ku temu, co można jeszcze udoskonalić. Pochwała traci ciężar, ponieważ ruch płynie w stronę poprawy.
W tym rytmie rodzi się przywiązanie do napięcia. Ono prowadzi do działania, działanie przynosi chwilę ulgi, a potem pojawia się kolejny impuls. I tak powstaje wewnętrzny krąg, w którym sukces przestaje być zatrzymaniem, a staje się początkiem następnego kroku.
Pod tym wszystkim żyje wrażliwa część, która kiedyś nauczyła się, jak odnaleźć swoje miejsce. To ona stworzyła ten sposób funkcjonowania, aby móc iść dalej, aby móc być widzianą i przyjętą. W jej ruchu jest mądrość tamtego czasu.
Kiedy pojawia się uważne spojrzenie, wszystko zaczyna mięknąć. Świadomość otwiera przestrzeń, w której można zobaczyć ten mechanizm z czułością. W tej przestrzeni rodzi się nowy sposób bycia ze sobą.
I wtedy przychodzi lekkość.
Sukces zaczyna mieć smak.
Radość rozlewa się spokojnie w ciele.
A wewnętrzny ruch płynie z miejsca, w którym człowiek spotyka się ze swoją prawdą. 💚
